In het centrum van Zwijnaarde ligt frituur ’t Friethuisje, een vaste waarde voor veel buurtbewoners. Achter de toonbank staan Michael Fagoe en zijn vriendin Thalita. Vier jaar geleden namen ze de frituur over. Sindsdien draaien ze samen zeven dagen op zeven, met veel werkzin en nog meer liefde voor het vak.
Van horeca naar eigen zaak
“Het is eigenlijk op een rare manier begonnen,” vertelt Michael. “Ik ben hier in de buurt opgegroeid en zei vroeger altijd tegen mijn vrienden: als de frituur ooit over te nemen staat, dan neem ik ze over. Een paar jaar geleden stond ze effectief te koop, net na corona. Toen dacht ik: waarom niet?”
Voor hij frituuruitbater werd, werkte Michael in de horeca. Hij was sous-chef in verschillende restaurants en later teamleader bij Lunch Garden. Toch bleef het kriebelen om iets van zichzelf te hebben. “Ik was het beu om altijd voor een baas te werken,” zegt hij. “Ik wilde mijn eigen zaak opbouwen, samen met mijn vriendin. En dat is gelukt.”
Het koppel nam ’t Friethuisje over in perfecte staat en hield het interieur grotendeels hetzelfde. “Het had charme en karakter. We hebben niet veel veranderd, alleen wat opgefrist. Zo bleef het vertrouwd voor de vaste klanten.”
Gentse klassiekers en Franse broodjes
Fagoe noemt zijn frituur een echte Gentse frituur. Op de kaart staan klassiekers als het Julientje en het Rombautje, maar ook iets dat ze zelf hebben uitgebouwd tot een succes: de mitrailletes.
“Dat zijn eigenlijk broodjes met friet in, wat men in Frankrijk eet,” legt hij uit. “Bij ons vullen we ze met mexicano’s, chickenburgers of hamburgers. Die verkopen ongelooflijk goed. Mensen rijden er speciaal voor om.”
De kracht van ’t Friethuisje zit volgens Michael in de details. De tartaar, tomatensaus en stoofvleessaus maakt hij zelf, en ook de broodjes worden zorgvuldig gekozen. “We willen dat het allemaal klopt. Goede frieten, verse sauzen, en een broodje dat niet direct uit elkaar valt. Daar onderscheiden we ons mee.”
Twee mensen, zeven dagen werk
De frituur draait volledig op Michael en Thalita. Ze doen alles zelf: van het bakken tot de boekhouding en de bestellingen.
“Ik had eerlijk gezegd onderschat hoeveel werk er bij komt kijken,” zegt Michael. “Het is niet alleen frieten bakken. Je moet administratie doen, voorraden bijhouden, leveranciers opvolgen, en zorgen dat alles proper en op tijd is. Dat leer je gaandeweg, maar het is een hele verantwoordelijkheid.”
Thalita is meewerkende vennoot en heeft ook ervaring in de horeca. Zij werkte vooral in pizzarestaurants. “We vullen elkaar goed aan,” vertelt Michael. “Als de een in de keuken bezig is, neemt de ander de klanten voor zijn rekening. Zo houden we het overzicht.”
Vrije tijd is schaars. “We zijn zeven dagen op zeven open,” zegt hij. “In de zomer zelfs tot elf uur ’s avonds. Dan is het werken en slapen. In de winter sluiten we om negen uur, dan heb je iets meer ademruimte. Maar we klagen niet. We zijn nog jong en we willen er iets van maken.”
Zijn verhaal is herkenbaar voor veel zelfstandige frituuruitbaters: een mix van passie, vakmanschap en hard werken. “Je moet er echt voor leven,” zegt hij. “Er is weinig vrije tijd, maar dat hoort erbij. Als je ziet dat je klanten terugkomen en zeggen dat het lekker was, dan weet je waarom je het doet. Dat geeft energie.”
Geen online bestellingen
Een bewuste keuze van Michael en Thalita is om niet mee te doen aan online bestellingen of leverdiensten. “We willen contact met onze klanten houden,” zegt Michael. “Dat is voor mij het belangrijkste aan een frituur. Mensen komen hier niet alleen voor frieten, maar ook voor een babbeltje. Dat hoort erbij.”
Hij merkt dat veel klanten dat ook appreciëren. “Sommigen blijven even staan om wat te praten, anderen nemen snel hun bestelling mee. Alles kan, maar de sfeer blijft gemoedelijk. Dat vind ik belangrijk. Je leert de mensen kennen, je weet wat ze graag eten, en dat maakt het persoonlijk.”
Klanten van alle leeftijden
De klanten van ’t Friethuisje zijn heel uiteenlopend. “We krijgen veel gezinnen uit Zwijnaarde, maar ook studenten uit Gent. En mensen uit Merelbeke die speciaal komen,” vertelt Michael. “Omdat we hier in de buurt maar met twee frituren zijn, trekken we automatisch een breed publiek aan.”
Het koppel merkt ook dat sommige klanten al jaren langskomen. “Sommigen kwamen hier al toen de vorige uitbaters nog bezig waren. Nu komen ze terug met hun kinderen. Dat is tof om te zien. Je bouwt echt iets op met de buurt.”
De minder zichtbare kant
Hoewel het leven van een frituuruitbater soms gezellig lijkt, is het zwaar werk. De lange uren wegen door, zeker in drukke periodes. “Het is intens,” zegt Michael. “Je moet er elke dag staan, met evenveel energie als de dag ervoor. En soms heb je gewoon geen zin, maar het moet. Dat hoort erbij.”
Toch overheerst bij hem vooral trots. “Als de klanten tevreden zijn, dan weet je dat je goed bezig bent. We krijgen vaak complimenten over onze mitrailletes of de zelfgemaakte sauzen. Dat geeft energie om verder te doen.”
Michael beseft ook dat de sector niet altijd gemakkelijk is. De prijzen van aardappelen en olie zijn gestegen, en ook energie kost meer. “Dat voel je allemaal,” zegt hij. “Je probeert de prijzen redelijk te houden, maar het is niet altijd simpel. Gelukkig hebben we veel vaste klanten die begrip tonen.”
Dromen voor later
Over de toekomst denkt het koppel stilaan na. “Uitbreiden is iets wat we in het achterhoofd hebben,” vertelt Michael. “Misschien ooit een groter pand of een extra afhaalloket. Maar voorlopig is dat nog niet concreet. Eerst willen we verder sparen en stabiliteit behouden. Alles op zijn tijd.”
Toch sluit hij niet uit dat ’t Friethuisje op termijn nog bekender wordt. “We horen soms van klanten dat ze iemand hebben doorgestuurd, of dat ze over ons gehoord hebben op sociale media. Dat is leuk, maar we doen er zelf weinig reclame voor. Goede mond-tot-mondreclame is de beste publiciteit.”
De eenvoud van de frituur is een troef, vindt Michael: “We proberen gewoon een goeie frituur te zijn. Geen speciale trucs of hippe marketing. Gewoon lekkere frieten, vriendelijke bediening en eerlijk eten. Dat is genoeg.”
Hij kijkt even rond in zijn zaak. “We hebben geluk gehad dat we dit konden overnemen in zo’n goede staat. Het was meteen klaar om te starten. Dat gaf ons de kans om ons te concentreren op wat echt telt: de klanten tevreden houden.”
Hoewel het harde werk niet te onderschatten is, zou Michael niets anders willen doen. “Het is soms zwaar, maar het is van ons. Dat gevoel had ik vroeger niet. Elke dag zien we mensen genieten van iets wat wij gemaakt hebben. Dat is het mooiste aan dit beroep.”
Frituur ‘t Friethuisje
Zandvoordestraat 123,
9052 Gent
